تبلیغات
سائلین - آیا با زور نمیتوان مردم را به بهشت برد ؟ ( نقد عملکرد دولت 1 )

آیا با زور نمیتوان مردم را به بهشت برد ؟ ( نقد عملکرد دولت 1 )

باسم رب الرمضان

سلام علیکم

مطلب امروز بر خلاف اسمش چندان سیاسی نیست . هر چند بهانه نوشتن آن سخن  یکی از مسئولین عالی سیاسی کشور است .



آقای رئیس جمهور در همایش بیمه سلامت همگانی در تاریخ 3/3/93 با گفتن اینکه (( نمیتوان مردم را به زور شلاق به بهشت برد)) به یکی از نقاط دعوای غیر دینداران با دینداران اشاره کردند .

این کلام از یک روحانی آن هم روحانی که در نظام اسلامی رئیس جمهور است خیلی عجیب بود .

در این مطلب اطراف قسمت هایی از این سخنرانی  کنکاش شده است . نگاه نویسنده به بررسی علمی و مبنایی کلام است تا نقد و جرح سخن یک مسئول سیاسی . هر چند نتیجه بحث ممکن است به تقویت یا تضعیف ایشان بیانجامد که از آن هم چاره ای نیست زیرا نفوس در رهن اعمال و گفتار هستند .

ادامه مطلب ....





باسم رب الرمضان

سلام علیکم

مطلب امروز بر خلاف اسمش چندان سیاسی نیست . هر چند بهانه نوشتن آن سخن  یکی از مسئولین عالی سیاسی کشور است .

آقای رئیس جمهور در همایش بیمه سلامت همگانی در تاریخ 3/3/93 با گفتن اینکه (( نمیتوان مردم را به زور شلاق به بهشت برد)) به یکی از نقاط دعوای غیر دینداران با دینداران اشاره کردند .

این کلام از یک روحانی آن هم روحانی که در نظام اسلامی رئیس جمهور است خیلی عجیب بود .

در این مطلب اطراف قسمت هایی از این سخنرانی  کنکاش شده است . نگاه نویسنده به بررسی علمی و مبنایی کلام است تا نقد و جرح سخن یک مسئول سیاسی . هر چند نتیجه بحث ممکن است به تقویت یا تضعیف ایشان بیانجامد که از آن هم چاره ای نیست زیرا نفوس در رهن اعمال و گفتار هستند .

برای خواندن به ادامه مطلب بروید ....

متن کامل سخنان ایشان را میتوانید در اینجا ببینید اما قسمتی از متن که مورد بحث است را ذکر میکنم :

((حال اگر ما می خواهیم به چشم انداز و توسعه برسیم، توسعه بدون نظام سلامت امکان پذیر نیست. اگر مردم ما در بحث

سلامت مشکل داشته باشند، چه سلامت جسم و چه سلامت روح ]به توسعه نمی رسیم[؛ مردم باید از لحاظ جسمی و روحی

سالم باشند. از یک طرف گرد و غبار و بنزین آلوده می آید همه نگران می شویم، اما عده ای هم بی جهت دغدغه درست

می کنند که این حکم همان گرد و خاک و بنزین را دارد.

ما نباید مردم را به خاطر مسائل جزئی و دلایل واهی ]درگیر کنیم[. بگذاریم مردم راحت باشند و در سلامت روحی به سر

ببرند. این قدر در زندگی مردم مداخله نکنیم، ولو به خاطر دلسوزی. بگذاریم مردم خودشان راه بهشت را پیدا کنند. به زور

نمی شود مردم را به بهشت برد. پیغمبر بشیر و نذیر بود؛ مردم را بشارت و امید می داد. راه حق را به مردم نشان می داد و

مردم را انذار می کرد. می گفت این راه ناصحیح است و تبعات آن اینهاست. همه بشیر و نذیر باشیم و کاری بکنیم که آرامش

در جامعه باشد.))

اما آنچه که بررسی میشود :

1- فرق توسعه با پیشرفت چیست ؟ آیا فقط در لفظ متفاوتند یا در معنا نیز متفاوت هستند ؟ بررسی نظر مقام معظم رهبری حفظه الله درمورد مفهوم توسعه و استفاده از واژه توسعه و پاسخ به این سوال : آیا کسی که مدعی پیروی از ولایت فقیه است باید از توسعه دم بزند یا از پیشرفت ؟ این بحث مفصلی است که فعلا وارد آن نمیشوم .

2- به این عبارت توجه کنید : (( از یک طرف گرد و غبار و بنزین آلوده می آید همه نگران می شویم، اما عده ای هم بی جهت دغدغه درست می کنند که این حکم همان گرد و خاک و بنزین را دارد.))

دغدغه بی جهت بد است ، اما آیا شما انسان عاقلی را سراغ دارید که خودش برای خودش در زندگی شخصی و اجتماعی بی جهت دغدغه تولید کند ؟ آیا اساسا دغدغه بی جهت تولید میشود ؟ پاسخ منفی است . یعنی کسی بی جهت دغدغه مند نمیشود هر چند ممکن است دغدغه اش درست نباشد اما بی جهت نیست .

ممکن است بپرسید پس این همه دغدغه هایی که به نظر ما بی جهت است چیست ؟

جوابش روشن است : این دغدغه ها از نظر شما بی جهت است نه از نظر کسی که دغدغه مند است . در واقع در دید شما دغدغه صحیحی نیست .

ممکن است بپرسید راه کار چیست ؟ واضح است :  باید با کسی که دغدغه مند است نشست و حرف زد . به همین سادگی . باید حرف او را شنید ، استدلالهایش را گوش کرد . استدلال های خودمان را نیز بیان کنیم در نهایت هر کدام که حق گفتند آن را بپذیریم .

ملاک حق چیست ؟ برای من که مسلمان و شیعه هستم دین و مذهبم ملاک حق است .

اگر کسی بی دین باشد آن وقت باید دید چه ملاک مشترکی میتوان برای گفتگو یافت ؟  

اما گوینده سخن علاوه بر دینداری ، یک روحانی است . یعنی کسی که باید از دین دفاع کند . در نتیجه برای سنجش سخنان او بهترین و موثرترین میزان همان دین است .  

حال باید دید کدام رفتار دولت باعث شده که عده ای احساس دغدغه مندی کنند ؟ جهت دغدغه مندی آنها کدام است ؟ بعد استدلال دو طرف شنیده شود و در نهایت حرف حق پذیرفته شود .

ممکن است دولت اشتباهی کرده باشد که موجب دغدغه است و ممکن است که دغدغه درست نباشد .

اما برای اینکه بحث به نتیجه برسد و از کلی گویی خارج شود بهتر است مصادیقی از رفتار دولت ( شخص رئیس جمهور و وزرا و مرتبطین ) بررسی شود  :

1- سخنان رئیس جمهور در نفی  گذشته . آیا گذشته سراسر منفی و سیاه و تاریک است ؟ یا اینکه دولت هویت خود را از ابتدا در نفی هویت دولت قبلی یافته است ؟ آقای رئیس جمهور بارها بیان کرده اند که پیرو ولی فقیه هستند . آفرین بر این بیان . اما آیا بیان تنها کافی است یا عمل به آن نیز لازم است ؟ حضرت آقا بارها فرموده اند که از اوضاع کشور سیاه نمایی نشود . سیاه نمایی با بیان مشکلات فرق دارد . آیا به راستی در هشت سال گذشته هیچ نکته مثبتی نمیتوان یافت ؟ جایگاه رعایت آموزه دینی انصاف در کلام ایشان چیست ؟ ملاک دینی قضاوت چیست و آیا اینگونه باید قضاوت کرد ؟

2- برخورد رئیس جمهور با منتقدان و  توهین به منتقدان و دغدغه مندان . آقای رئیس جمهور به جای جاری کردن گفتمان اعتدال – اگر آن را گفتمان بدانیم ! – در برخورد با منتقدان  از گفتمان چماق استفاده میکنند . توهین های مکرر و برچسب های زیاد به علاوه احضار به دادگاه !

اعتدال میگوید : احتمال بده که شاید تو اشتباه میکنی نه منتقدت .

این سبک سخن گفتن آن هم از رئیس قوه مجریه واقعا برای فرهنگ و آینده این مملکت تولید دغدغه نمیکند ؟

آیا در برابر ادعاها پرده از واقعیات بر نمیدارد ؟

3- نحوه انتخاب وزرا و عدم برخورد با رفتارهای غلط برخی از وزرا .

به طور مثال آیا آقای رئیس جمهور با وزیر علوم به خاطر عملکردش برخوردی داشته است ؟ آیا جلوی تندروی های او را گرفته است ؟ آیا از میزان تغییرات در دانشگاهها و کمیته های مربوطه باخبر است ؟ آیا ....

4- نحوه برخورد ایشان با زورگویی ها و توهین های مکرر مقامات غربی .

آیا این نحوه عملکرد در سیاست خارجی دغدغه برانگیز نیست ؟ آیا نباید توضیح دهند که چرا در برابر توهین ها ی آشکار آنها تقریبا یا سکوت شده یا فقط لبخند دیده ایم ؟

5- آیا ملت ایران حق دارند در جریان شفاف و کامل توافق ژنو باشند؟ آیا حق دارند دیدگاههای مخالف و موافق را بدانند ؟ اگر پاسخ آری است که آری است ، پس این چه طرز برخورد و ادبیاتی است که ایشان به کار برده اند ؟

 تبیین شفاف و کامل توافق ژنو و همه ملحقات و پاورقی ها و رو ورقی های آن  میتواند پاسخگوی سیل فزاینده ابهامات و اشکالات و نگرانیها باشد .

6- وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به مدیریت آقای علی جنتی از همان روزهای اول مساله ساز بوده است  . آیا مجوز دادن به کتب مساله دار و اشخاص مساله دار نباید تولید دغدغه کند ؟ آیا موضع گیریهای وزیر مربوطه در مورد تک خوانی زنان و موارد مشابه نمیتواند برای جامعه دینی و حکومت دینی تولید دغدغه کند ؟ فیلم های نامناسب و مساله دار چه از نظر سیاسی و چه از نظر دینی و فرهنگی باید مجوز بگیرند ؟ برخورد یک بام و دو هوا با مطبوعات چه طور : به عنوان نمونه آقای جنتی در صحن علنی مجلس به انتقاد از توقیف روزنامه بهار پرداخت . توقیف آن روزنامه به خاطر مقاله کذایی در باب امامت و ولایت بود که اعتراض مراجع را نیز در پی داشت اما چند وقت بعد روزنامه 9 دی توقیف شد و ایشان هیچ انتقادی نکردند . توقیف 9 دی به خاطر انتقاداتش راجع به دولت بود . حالا شما قضاوت کنید که دفاع از ولایت امیرالمومنین علی علیه السلام مهمتر است یا دفاع از برخی مواضع دولت ؟

وزارت ارشاد بحث مفصلی است که انشاالله به آن پرداخته شود .

7- فیس بوک طبق قوانین جاری کشور فیلتر است ، نظر رئیس جمهور در مورد قانون شکنی عده ای از وزرا و معاونین چیست ؟ آیا خدای نکرده همه در برابر قانون مساویند و برخی مساویتر ؟

به خاطر پرهیز از اطاله کلام مابقی فهرست را خودتان کامل کنید !

اما برای اینکه به ورطه هولناک بی انصافی نیافتم یکی از موفقیت ها و نکات قوت این دولت را بیان میکنم که انصافا خدمت خوب و در خور تقدیری است . از اقدامات شایسته و مثبت دولت بحث نظام سلامت و طرح تحول آن است که بحمدلله تا اکنون در کل خوش درخشیده است . انشاالله موفق تر باشند .

با دقیق شدن میتوان فهمید که دغدغه ها خیلی هم بی جهت نیست و اتفاقا بسیار مهم است البته با ملاک دینداری .

ایشان در ادامه به بیان جمله کلیدی خود پرداخته است که انشاالله در پست بعدی به بررسی آن و جمع بندی میپردازم .

 طاعات قبول

ماه خوبی است

خوب باشیم ....





موضوع: اصل سیاست !،
برچسب ها: آیا با زور نمیتوان مردم را به بهشت برد ؟ ( نقد عملکرد دولت 1 )، وزارت ارشاد، جنتی، روحانی، شلاق، جهنم، بهشت،
[ جمعه 13 تیر 1393 ] [ 06:48 ب.ظ ] [ محفل سائلین ]